Düğündeki İtiraf
“Kızım lisedeki aşkımla evlendi — düğünlerinde beni kenara çekti ve ‘Gerçeği sonunda sana anlatmaya hazırım,’ dedi. Kızım, yeni kocasını sanki sıradan bir durummuş gibi tanıştırmıştı. Oysa kapıyı açtığım an, sanki tüm geçmişim dosdoğru oturma odama dalmış gibi hissetmiştim. Ve düğünlerinde beni kenara çekip on yıllardır taşıdığı bir gerçek olduğunu söyledi.”

Selin‘i yirmi yaşımda kucağıma aldım. Babasıyla hızlıca bir nikah kıymıştık ve yirmi bir yıl evli kaldık. İki yıl önce kanser onu bizden aldı. Ondan sonra yine sadece Selin ve ben kaldık; faturalar, evrak işleri ve fazla sessiz gelen bir ev…

Okulu bitirdi, işe girdi ve kendi evine çıktı. Üzerine çok düşmemeye çalışıyordum. Bir akşam heyecanla aradı.

“Anne, biriyle tanıştım.” “Tamam,” dedim. “Anlat bakalım.”

“Benden büyük. Hemen başlama ama.” “Ne kadar büyük?” “Önce bir tanış,” dedi. “Sadece bir sayıya takılmanı istemiyorum.”

Takip eden birkaç hafta boyunca sürekli “duygusal zekası çok yüksek”, “beni güvende hissettiriyor” gibi şeyler duydum; başka da bir detay yoktu. Ne zaman ayrıntı sorsam konuyu değiştirdi. Tanışma işini hep “yakında” diyerek erteledi.

Nihayet: “Cuma günü akşam yemeği. Lütfen nazik ol.”

Evi sanki bir sınavdan geçecekmişim gibi temizledim. En sevdiği makarnayı pişirdim. Elbisemi giydim. Karnımda kelebekler uçuşuyordu.

Kapı çalındı. Açtım ve geçmişim tam yüzüme bir tokat gibi çarptı.

Selin arkasındaki bir adamın elini tutmuş, gülümseyerek duruyordu. Adam öne doğru bir adım attı ve zihnim durdu. Aynı kahverengi gözler. Aynı çene yapısı. Daha yaşlı ama kesinlikle oydu.

“Mert?” diye fısıldadım.

Gözleri fal taşı gibi açıldı. “Eda?”

Selin ikimize baktı. “Bir dakika. Siz birbirinizi tanıyor musunuz?”

“Öyle de denebilir,” dedim sertçe. “Selin, ceketini al. Mert, mutfağa. Hemen.”

Onu mutfağa çektim.

“Bu ne demek oluyor?” diye tısladım. “Sen benimle aynı yaştasın. Kızımdan yirmi yaş büyüksün. Ve sen benim eski sevgilimsin.”

Ellerini kaldırdı. “Eda, yemin ederim başta senin kızın olduğunu bilmiyordum.”

“‘Başta’ mı?” diye tekrarladım. “Yani sonra anladın.”

Yutkundu. “Evet. Ama onu seviyorum.”Devamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.