BÖLÜM 1: “Yıllar sonra eski bir sandıkta saklanmış mektupları buldum. O mektuplarda hayatımın en büyük sırrı yazıyordu. Beni o konağa tesadüfen almamıştı. Beni ilk gördüğü gün aslında kim olduğumu biliyordu…” Mektubu elimde tuttuğum o an, yıllardır kurduğum bütün hayaller sanki tek tek yıkılıyordu. Kocamın beni sevdiğine inanmıştım. Beni fakir bir hizmetçi olarak gördüğü halde değer verdiğine, geçmişimi umursamadığına, kalbimdeki iyiliği fark ettiği için beni seçtiğine inanmıştım. Ama şimdi elimde tuttuğum birkaç eski kâğıt, bütün hikâyeyi değiştirmek üzereydi. Sandığın içinde annemin eski bir fotoğrafı vardı. Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu: “Bunu ona zamanı geldiğinde verin. Çünkü gerçekleri bilmeden mutlu bir hayat yaşayamaz.” Parmaklarım titredi. Annemin fotoğrafı nasıl onun eline geçmişti? Ve neden yıllardır benden saklamıştı? O gece kocam eve geldiğinde salonda oturmuş onu bekliyordum. Elimdeki mektupları masanın üzerine koydum. Bana baktı.

Yüzündeki ifade bir anda değişti. Sanki yıllardır korktuğu an sonunda gelmişti. “Onları buldun…” dedi sessizce. Sesimdeki kırgınlığı gizleyemedim. “Ben kimim?” diye sordum. Gözleri doldu. “Sen hâlâ aynı soruyu soruyorsun…” “Çünkü bana yıllarca gerçeği söylemedin.” Derin bir nefes aldı ve yanıma oturdu. “Çünkü seni kaybetmekten korktum.” Bu cevap beni daha da öfkelendirdi. “Kaybetmekten mi? Yoksa gerçeği öğrendiğimde senden nefret edeceğimden mi?” Uzun süre sustu. Sonra hayatım boyunca unutamayacağım hikâyeyi anlatmaya başladı. Yıllar önce, ben daha küçük bir çocukken annem bu konağın ailesiyle bağlantılı biriydi. Ama bir hizmetçi olarak değil. Annem, onun babasının yanında çalışan güvenilir biriydi. Ailenin büyük bir sırrını biliyordu. Kocamın ailesi yıllar önce büyük bir hata yapmıştı. Ve annem o hatayı ortaya çıkarabilecek tek kişiydi.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.