Evlendiğimde, kocamın bir gün kapıdan başka bir kadınla gireceğini ve bana, “Artık evimizde üç kişi yaşayacağız,” diyeceğini asla düşünmezdim.

Adım Nermin. Otuz sekiz yaşındaydım ve Ahmet’le on beş yıllık evliydim. Çocuğumuz olmamıştı. Bu durum yıllarca içimde sessiz bir yara gibi durdu. Doktora gitmediğimiz yer kalmamış, türlü tedaviler denemiştik. Sonunda çocuk sahibi olamayacağımızı kabullenmiştim.

Ama Ahmet kabullenmemişti.

Bir akşam sofrada, yüzüme bile bakmadan, “Ben baba olmak istiyorum,” dedi.

“Ben de anne olmak istedim Ahmet. Elimden geleni yaptım.”

Başını kaldırdı.

“Ben başka bir kadınla evlenmeyi düşünüyorum.”

O an elimdeki kaşık yere düştü.

Günler sonra o kadın eve geldi.

Adı Şule’ydi. Benden birkaç yaş küçüktü. İlk karşılaşmamızda gözlerini yere indiriyor, belli ki bu durumdan kendisi de rahatsızlık duyuyordu.

Ahmet, “Şule artık bizimle yaşayacak,” dedi.

İçim parçalanmıştı ama Şule’ye öfke duymuyordum. Çünkü onun da bu evliliğe benim kadar gönülsüz sürüklendiğini hissediyordum.

Zamanla aramızda tuhaf bir bağ oluştu.

Şule mutfakta bana yardım ediyor, birlikte çay içiyor, bazen saatlerce konuşuyorduk. Ahmet’in aksine beni dinliyordu. Ben de ona bu evde nasıl davranması gerektiğini, hangi konularda dikkatli olması gerektiğini anlatıyordum.

Bir süre sonra gerçekten iyi anlaşmaya başladık.

Hatta Ahmet’in kıskançlığını fark edince ikimiz de gizlice gülüyorduk.

“Sen benim kumam değil, kardeşim gibisin,” dediği bir gece gözleri dolmuştu.

Ben de elini tuttum.

“Sen de benim düşmanım değilsin.”

Fakat her şey, Şule hamile kaldığında değişti.

Ahmet’ın yüzü ilk kez yıllar sonra gerçekten gülüyordu. Evde sürekli bebekten bahsediliyor, benim varlığım giderek görünmez hale geliyordu.

Bir gün Ahmet bana, “Şule’nin doğumundan sonra bazı şeyleri değiştirmemiz gerekecek,” dedi.

“Ne gibi?”

“Bu evde senin için ayrı bir oda hazırlayacağız. Şule ve çocuk benim ailem olacak.”

Sanki yıllardır yaşadığım evde misafir olduğumu o an anlamıştım.

Yine de sustum.

Şule ise bana sarılıp, “Ben bunu istemiyorum,” dedi.

“Senin suçun değil.”

“Ben seni göndermek istemiyorum.”

O gece ilk kez içimde bir şüphe oluştu.

Ahmet’ın amacı sadece çocuk sahibi olmak değildi.

Beni tamamen hayatından çıkarmak istiyordu.

Sonraki haftalarda evin içinde garip şeyler olmaya başladı. Belgelerim yer değiştiriyor, banka hesaplarımla ilgili zarflar kayboluyor, hatta yıllardır sakladığım bazı aile evraklarını bulamıyordum.
Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.